Analysis Of Kırıkkale Elegies in The Light of Freud's Concepts of Mourning and Melancholia: Kırıkkale Ağıtlarının Freud’un Yas ve Melankoli Kavramları Işığında Analizi

Kırıkkale Ağıtlarının Freud’un Yas ve Melankoli Kavramları Işığında Analizi

In this research, it is aimed to examine the Kırıkkale tradition of lamentation and Kırıkkale laments with a special emphasis in this context, as well as how they function as a tool of emotional expression, search for meaning and social solidarity. It was also examined within the framework of Freud's concepts of mourning and melancholy. The research adopted qualitative research methodology. This analysis of the lamentations in Kırıkkale aims to understand the efforts of the mourners to cope with the processes of loss, internal conflict and melancholy. The experience of loss and grief is universal and a fact of life. Laments are tools developed in accordance with the musical structure as a form of emotional expression, describing the process of death on a verbal level. Laments function as harbingers of death. After death, they contain guidance that helps the survivors find balance in their lives and end the uncertainties. According to the research results; Considering that melancholia involves the process of understanding the meaning of loss and integrating this loss, lamentation provides a basis for the lamenters in their search for this meaning. It has also been found that when lament is shared within the community, it provides social support and connection to the individual. Thus, it was concluded that laments have an effective role in ending the melancholy process.

Bu araştırmada, Kırıkkale ağıt yakma geleneği ve Kırıkkale ağıtları bu bağlamda özel bir vurgunun yanı sıra  duygusal ifadenin, anlam arayışının ve toplumsal dayanışmanın bir aracı olarak nasıl işlediği bağlamında incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca Freud’un yas ve melankoli kavramları çerçevesinde incelenmiştir. Araştırma, nitel araştırma metodolojisi benimsenmiştir. Kırıkkale’de yakılan ağıtlarla ilgili bu analiz, ağıt yakanların kayıp, içsel çatışma ve melankoli süreçleriyle başa çıkma çabalarını anlamaya yöneliktir. Kayıp ve yas deneyimi evrenseldir ve hayatın bir gerçeğidir. Ağıtlar, sözlü düzlemde ölüm sürecini anlatan, duygusal bir ifade biçimi olarak müzikal yapıya uygun olarak geliştirilen araçlardır. Ağıtlar ölümün habercisi olarak işlev görür. Ölüm sonrasında, geride kalanların yaşamlarının yeniden denge bulmasına ve belirsizliklerin sona ermesine katkıda bulunan yönlendirmeler içerirler. Araştırma sonucuna göre; melankolinin, kaybın anlamını anlama ve bu kaybı entegre etme sürecini içerdiği öngörüldüğünde, ağıt yakmanın, ağıdı yakan kişilere bu anlam arayışında bir zemin oluşturmaktadır. Ayrıca ağıt topluluk içinde paylaşıldığında, bireye toplumsal destek ve bağlantı sağladığı ortaya çıkmıştır. Böylece melankoli sürecini sonlandırmada ağıtların etkin bir rolü olduğu sonuçlarına varılmıştır.